Wypadki przy pracy i choroby zawodowe.

Rozdział  VII

Wypadki przy pracy i choroby zawodowe

Art.  234.  [Wypadek przy pracy – obowiązki pracodawcy] 

  • 1. W razie wypadku przy pracy pracodawca jest obowiązany podjąć niezbędne działania eliminujące lub ograniczające zagrożenie, zapewnić udzielenie pierwszej pomocy osobom poszkodowanym i ustalenie w przewidzianym trybie okoliczności i przyczyn wypadku oraz zastosować odpowiednie środki zapobiegające podobnym wypadkom.
  • 2. Pracodawca jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić właściwego okręgowego inspektora pracy i prokuratora o śmiertelnym, ciężkim lub zbiorowym wypadku przy pracy oraz o każdym innym wypadku, który wywołał wymienione skutki, mającym związek z pracą, jeżeli może być uznany za wypadek przy pracy.
  • 3. Pracodawca jest obowiązany prowadzić rejestr wypadków przy pracy.
  • 31Pracodawca jest obowiązany przechowywać protokół ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy wraz z pozostałą dokumentacją powypadkową przez 10 lat.
  • 4. Koszty związane z ustalaniem okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy ponosi pracodawca.

Art.  235.  [Obligatoryjne zgłoszenie przypadku choroby zawodowej] 

  • 1. Pracodawca jest obowiązany niezwłocznie zgłosić właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu i właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy każdy przypadek podejrzenia choroby zawodowej.
  • 2. Obowiązek, o którym mowa w § 1, dotyczy także lekarza podmiotu właściwego do rozpoznania choroby zawodowej, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 6.
  • 21W każdym przypadku podejrzenia choroby zawodowej:

1)lekarz,

2)lekarz dentysta, który podczas wykonywania zawodu powziął takie podejrzenie u pacjenta

– kieruje na badania w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania.

  • 22Zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej może również dokonać pracownik lub były pracownik, który podejrzewa, że występujące u niego objawy mogą wskazywać na taką chorobę, przy czym pracownik aktualnie zatrudniony zgłasza podejrzenie za pośrednictwem lekarza sprawującego nad nim profilaktyczną opiekę zdrowotną.
  • 3. W razie rozpoznania u pracownika choroby zawodowej, pracodawca jest obowiązany:

1)ustalić przyczyny powstania choroby zawodowej oraz charakter i rozmiar zagrożenia tą chorobą, działając w porozumieniu z właściwym państwowym inspektorem sanitarnym;

2)przystąpić niezwłocznie do usunięcia czynników powodujących powstanie choroby zawodowej i zastosować inne niezbędne środki zapobiegawcze;

3)zapewnić realizację zaleceń lekarskich.

  • 4. Pracodawca jest obowiązany prowadzić rejestr obejmujący przypadki stwierdzonych chorób zawodowych i podejrzeń o takie choroby.
  • 5. Pracodawca przesyła zawiadomienie o skutkach choroby zawodowej do instytutu medycyny pracy wskazanego w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 11 oraz do właściwego państwowego inspektora sanitarnego.

Art.  2351.  [Definicja choroby zawodowej] 

Za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych „narażeniem zawodowym”.

Art.  2352.  [Rozpoznanie choroby zawodowej] 

Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Art.  236.  [Obligatoryjne analizowanie przyczyn wypadków i chorób] 

Pracodawca jest obowiązany systematycznie analizować przyczyny wypadków przy pracy, chorób zawodowych i innych chorób związanych z warunkami środowiska pracy i na podstawie wyników tych analiz stosować właściwe środki zapobiegawcze.

Art.  237.  [Delegacja ustawowa] 

  • 1. Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia:

1)sposób i tryb postępowania przy ustalaniu okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy oraz sposób ich dokumentowania, a także zakres informacji zamieszczanych w rejestrze wypadków przy pracy,

2)skład zespołu powypadkowego,

3)wykaz chorób zawodowych,

4)okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym,

5)sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych,

6)podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych

– uwzględniając aktualną wiedzę w zakresie patogenezy i epidemiologii chorób powodowanych przez czynniki szkodliwe dla człowieka występujące w środowisku pracy oraz kierując się koniecznością zapobiegania występowaniu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

  • 11Rada Ministrów wskaże w drodze rozporządzenia instytut medycyny pracy, do którego pracodawca przesyła zawiadomienie o skutkach choroby zawodowej oraz termin, w którym ma ono być przesłane, mając na uwadze specjalizację instytutu oraz rodzaj prowadzonych w nim badań.
  • 2. Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wzór protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy zawierający dane dotyczące poszkodowanego, składu zespołu powypadkowego, wypadku i jego skutków, stwierdzenie, że wypadek jest lub nie jest wypadkiem przy pracy, oraz wnioski i zalecane środki profilaktyczne, a także pouczenie dla stron postępowania powypadkowego.
  • 3. Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wzór statystycznej karty wypadku przy pracy, uwzględniając dane dotyczące pracodawcy, poszkodowanego, wypadku przy pracy, a także jego skutków oraz sposób i terminy jej sporządzania i przekazywania do właściwego urzędu statystycznego.
  • 4. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1)sposób dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób, a także prowadzenia rejestrów chorób zawodowych, uwzględniając w szczególności wzory dokumentów stosowanych w postępowaniu dotyczącym tych chorób oraz dane objęte rejestrem.

2)(uchylony).

Art.  2371.  [Świadczenia z ubezpieczenia społecznego; roszczenie o odszkodowanie] 

  • 1. Pracownikowi, który uległ wypadkowi przy pracy lub zachorował na chorobę zawodową określoną w wykazie, o którym mowa w art. 237 § 1 pkt 3, przysługują świadczenia z ubezpieczenia społecznego, określone w odrębnych przepisach.
  • 2. Pracownikowi, który uległ wypadkowi przy pracy, przysługuje od pracodawcy odszkodowanie za utratę lub uszkodzenie w związku z wypadkiem przedmiotów osobistego użytku oraz przedmiotów niezbędnych do wykonywania pracy, z wyjątkiem utraty lub uszkodzenia pojazdów samochodowych oraz wartości pieniężnych.

Zmiana Przepisów BHP Dla Kobiet w Ciąży.

Na podstawie ROZPORZĄDZENIA RADY MINISTRÓW z dnia 3 kwietnia 2017 r.  w sprawie wykazu prac uciążliwych, niebezpiecznych lub szkodliwych dla zdrowia kobiet w ciąży i kobiet karmiących dziecko piersią (Dz. U. 2017.796 ) ustalono następujący wykaz prac uciążliwych, niebezpiecznych lub szkodliwych dla zdrowia kobiet w ciąży i kobiet karmiących dziecko piersią.

  1. Prace związane z wysiłkiem fizycznym i transportem ciężarów oraz wymuszoną pozycją ciała

 

  1. Dla kobiet w ciąży:

 

1) wszystkie prace, przy których najwyższe wartości obciążenia pracą fizyczną, mierzone wydatkiem energetycznym netto na wykonanie pracy, przekraczają 2900 kJ na zmianę roboczą,
a przy pracy dorywczej (wykonywanej do 4 razy na godzinę, jeżeli łączny czas wykonywania takiej pracy nie przekracza 4 godzin na dobę) – 7,5 kJ/min;

 

2) ręczne podnoszenie i przenoszenie przedmiotów o masie przekraczającej 3 kg;

 

3) ręczna obsługa elementów urządzeń (dźwigni, korb, kół sterowniczych itp.), przy której jest wymagane użycie siły przekraczającej:

  1. a) przy obsłudze oburęcznej – 12,5 N przy pracy stałej i 25 N przy pracy dorywczej, zdefiniowanej w pkt 1,
  2. b) przy obsłudze jednoręcznej – 5 N przy pracy stałej i 12,5 N przy pracy dorywczej, zdefiniowanej w pkt 1;

 

4) nożna obsługa elementów urządzeń (pedałów, przycisków itp.), przy której jest wymagane użycie siły przekraczającej 30 N;

 

5) ręczne przenoszenie pod górę:

  1. a) przedmiotów przy pracy stałej,
  2. b) przedmiotów o masie przekraczającej 1 kg przy pracy dorywczej, zdefiniowanej w pkt 1;

 

6) oburęczne przemieszczanie przedmiotów, jeżeli do zapoczątkowania ich ruchu jest niezbędne użycie siły przekraczającej:

  1. a) 30 N – przy pchaniu,
  2. b) 25 N – przy ciągnięciu;

 

7) ręczne przetaczanie i wtaczanie przedmiotów o kształtach okrągłych oraz udział w zespołowym przemieszczaniu przedmiotów;

 

8) ręczne przenoszenie materiałów ciekłych – gorących, żrących lub o właściwościach szkodliwych dla zdrowia;

 

9) przewożenie ładunków na wózku jednokołowym (taczce) i wózku wielokołowym poruszanym ręcznie;

 

10) prace w pozycji wymuszonej;

 

11) prace w pozycji stojącej łącznie ponad 3 godziny w czasie zmiany roboczej, przy czym czas spędzony w pozycji stojącej nie może jednorazowo przekraczać 15 minut, po którym to czasie powinna nastąpić 15-minutowa przerwa;

 

12) prace na stanowiskach z monitorami ekranowymi – w łącznym czasie przekraczającym 8 godzin na dobę, przy czym czas spędzony przy obsłudze monitora ekranowego nie może jednorazowo przekraczać 50 minut, po którym to czasie powinna nastąpić co najmniej 10-minutowa przerwa, wliczana do czasu pracy.

 

  1. Dla kobiet karmiących dziecko piersią:

 

1) wszystkie prace, przy których najwyższe wartości obciążenia pracą fizyczną, mierzone wydatkiem energetycznym netto na wykonanie pracy, przekraczają 4200 kJ na zmianę roboczą,
a przy pracy dorywczej, zdefiniowanej w ust. 1 pkt 1 – 12,5 kJ/min;

 

2) ręczne podnoszenie i przenoszenie przedmiotów o masie przekraczającej:

  1. a) 6 kg – przy pracy stałej,
  2. b) 10 kg – przy pracy dorywczej, zdefiniowanej w ust. 1 pkt 1;

 

3) ręczna obsługa elementów urządzeń (dźwigni, korb, kół sterowniczych itp.), przy której jest wymagane użycie siły przekraczającej:

  1. a) przy obsłudze oburęcznej – 25 N przy pracy stałej i 50 N przy pracy dorywczej, zdefiniowanej w ust. 1 pkt 1,
  2. b) przy obsłudze jednoręcznej – 10 N przy pracy stałej i 25 N przy pracy dorywczej, zdefiniowanej w ust. 1 pkt 1;

 

4) nożna obsługa elementów urządzeń (pedałów, przycisków itp.), przy której jest wymagane użycie siły przekraczającej:

  1. a) 60 N – przy pracy stałej,
  2. b) 100 N – przy pracy dorywczej, zdefiniowanej w ust. 1 pkt 1;

 

5) ręczne przenoszenie przedmiotów o masie przekraczającej 6 kg – na wysokość ponad 4 m lub na odległość przekraczającą 25 m;

 

6) ręczne przenoszenie pod górę – po nierównej powierzchni, pochylniach, schodach, których maksymalny kąt nachylenia nie przekracza 30°, a wysokość 4 m – przedmiotów o masie przekraczającej 6 kg;

 

7) ręczne przenoszenie pod górę – po nierównej powierzchni, pochylniach, schodach, których maksymalny kąt nachylenia przekracza 30°, a wysokość 4 m – przedmiotów o masie przekraczającej:

  1. a) 4 kg – przy pracy stałej,
  2. b) 6 kg – przy pracy dorywczej, zdefiniowanej w ust. 1 pkt 1;

 

8) oburęczne przemieszczanie przedmiotów, jeżeli do zapoczątkowania ich ruchu jest niezbędne użycie siły przekraczającej:

  1. a) 60 N – przy pchaniu,
  2. b) 50 N – przy ciągnięciu;

 

9) ręczne przetaczanie i wtaczanie przedmiotów o kształtach okrągłych (w szczególności beczek, rur o dużych średnicach), jeżeli:

  1. a) masa przetaczanych przedmiotów, po terenie poziomym o twardej i gładkiej nawierzchni, przekracza 40 kg na jedną kobietę,
  2. b) masa przedmiotów wtaczanych na pochylnie przekracza 10 kg na jedną kobietę;

 

10) udział w zespołowym przemieszczaniu przedmiotów;

 

11) ręczne przenoszenie materiałów ciekłych – gorących, żrących lub o właściwościach szkodliwych dla zdrowia;

 

12) przewożenie ładunków o masie przekraczającej:

  1. a) 20 kg – przy przewożeniu na taczce po terenie o nachyleniu nieprzekraczającym 5% lub 15 kg – po terenie o nachyleniu większym niż 5%,
  2. b) 70 kg – przy przewożeniu na wózku 2-kołowym po terenie o nachyleniu nieprzekraczającym 5% lub 50 kg – po terenie o nachyleniu większym niż 5%,
  3. c) 90 kg – przy przewożeniu na wózku 3- i więcej kołowym po terenie o nachyleniu nieprzekraczającym 5% lub 70 kg – po terenie o nachyleniu większym niż 5%.

 

Wyżej podane dopuszczalne masy ładunku obejmują również masę urządzenia transportowego i dotyczą przewożenia ładunków po powierzchni równej, twardej i gładkiej. W przypadku przewożenia ładunków po powierzchni nierównej lub nieutwardzonej masa ładunku łącznie z masą urządzenia transportowego nie może przekraczać 60% podanych wartości;

 

13) przewożenie ładunków na wózku szynowym o masie przekraczającej, łącznie z masą wózka:

  1. a) 120 kg – przy przewożeniu po terenie o nachyleniu nieprzekraczającym 2%,
  2. b) 90 kg – przy przewożeniu po terenie o nachyleniu większym niż 2%;

 

14) przewożenie ładunków:

  1. a) na taczce lub wózku wielokołowym po terenie o nachyleniu większym niż 8%,
  2. b) na taczce lub wózku wielokołowym na odległość przekraczającą 200 m,
  3. c) na wózku szynowym po terenie o nachyleniu większym niż 4%,
  4. d) na wózku szynowym na odległość przekraczającą 400 m.

 

Szkolenia Usługi BHP Gdańsk Gdynia Sopot.

Ø  Szkolenia BHP

 

Art. 2373. § 1. Nie wolno dopuścić pracownika do pracy, do której wykonywania nie posiada on wymaganych kwalifikacji lub potrzebnych umiejętności, a także dostatecznej znajomości przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.

  • 2. Pracodawca jest obowiązany zapewnić przeszkolenie pracownika w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy przed dopuszczeniem go do pracy oraz prowadzenie okresowych szkoleń w tym zakresie. Szkolenie pracownika przed dopuszczeniem do pracy nie jest wymagane w przypadku podjęcia przez niego pracy na tym samym stanowisku pracy, które zajmował u danego pracodawcy bezpośrednio przed nawiązaniem z tym pracodawcą kolejnej umowy o pracę.
  • 21. Pracodawca jest obowiązany odbyć szkolenie w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie niezbędnym do wykonywania ciążących na nim obowiązków. Szkolenie to powinno być okresowo powtarzane.
  • 3. Szkolenia, o których mowa w § 2, odbywają się w czasie pracy i na koszt pracodawcy.

 

Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy /Dz.U. z 2004 r. Nr 180 poz. 1860 z późn. zm./ określa ramowe wytyczne dotyczące szkoleń pracowników:

  • 2.1. Pracodawca zapewnia pracownikowi odbycie, odpowiedniego do rodzaju wykonywanej pracy, szkolenia, w tym przekazanie mu informacji i instrukcji dotyczących zajmowanego stanowiska pracy lub wykonywanej pracy.
  1. W razie wykonywania pracy na terenie zakładu pracy pracodawcy przez pracownika innego pracodawcy – pracodawca zapewnia poinformowanie tego pracownika o zagrożeniach dla bezpieczeństwa i zdrowia podczas pracy na tym terenie. Uzyskanie tych informacji pracownik potwierdza podpisem.

 

Ø  Szkolenie wstępne

               

Szkolenie wstępne odbywają, przed dopuszczeniem do wykonywania pracy, nowo zatrudnieni pracownicy, studenci odbywający u pracodawcy praktykę studencką oraz uczniowie szkół zawodowych zatrudnieni w celu praktycznej nauki zawodu.

Szkolenie Wstępne składa się z:

  • Szkolenia wstępnego ogólnego Instruktaż ogólny

Instruktaż ogólny prowadzi pracownik służby bezpieczeństwa i higieny pracy, osoba wykonująca u pracodawcy zadania tej służby albo pracodawca, który sam wykonuje takie zadania, lub pracownik wyznaczony przez pracodawcę posiadający zasób wiedzy i umiejętności zapewniający właściwą realizację programu instruktażu, mający aktualne zaświadczenie o ukończeniu wymaganego szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.

Instruktaż ogólny powinien zapewnić uczestnikom szkolenia zapoznanie się z podstawowymi przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy zawartymi w Kodeksie pracy, w układach zbiorowych pracy lub w regulaminach pracy, z przepisami oraz zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy obowiązującymi w danym zakładzie pracy, a także z zasadami udzielania pierwszej pomocy w razie wypadku.

  • Szkolenia wstępnego na stanowisku pracy Instruktaż stanowiskowy

Instruktaż stanowiskowy przeprowadza wyznaczona przez pracodawcę osoba kierująca pracownikami lub pracodawca, jeżeli osoby te posiadają odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe oraz są przeszkolone w zakresie metod prowadzenia instruktażu stanowiskowego.

Instruktaż stanowiskowy powinien zapewnić uczestnikom szkolenia zapoznanie się z czynnikami środowiska pracy występującymi na ich stanowiskach pracy i ryzykiem zawodowym związanym z wykonywaną pracą, sposobami ochrony przed zagrożeniami, jakie mogą powodować te czynniki, oraz metodami bezpiecznego wykonywania pracy na tych stanowiskach.

                Odbycie instruktażu ogólnego oraz instruktażu stanowiskowego pracownik potwierdza na piśmie w karcie szkolenia wstępnego, która jest przechowywana w aktach osobowych pracownika i odnotowane w rejestrze szkoleń wstępnych.

 

Ø  Szkolenie okresowe

               

Szkolenie okresowe odbywają wszyscy  w zakładzie zarówno pracodawca jak i zatrudnieni pracownicy.

Szkolenie okresowe ma na celu aktualizację i ugruntowanie wiedzy i umiejętności w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz zaznajomienie uczestników szkolenia z nowymi rozwiązaniami techniczno-organizacyjnymi w tym zakresie.

Szkolenie okresowe przeprowadzą jednostki organizacyjne uprawnione do prowadzenia takiej działalności na podstawie odrębnych przepisów – np. FIRMA KVADRO Sp. J. tel. 604 09 15 49.  Odbycie przez pracownika szkolenia okresowego powinno być zakończone egzaminem sprawdzającym przyswojenie przez uczestnika szkolenia wiedzy objętej programem szkolenia oraz umiejętności wykonywania lub organizowania pracy zgodnie z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy. Egzamin jest przeprowadzany przed komisją powołaną przez organizatora szkolenia.

                Ukończenie przez pracownika szkolenia okresowego, jest potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez organizatora szkolenia. Odpis zaświadczenia jest przechowywany w aktach osobowych uczestnika szkolenia.

Częstotliwość i czas trwania szkolenia okresowego określa pracodawca przy czym:

  • 8  godzin dla pracowników na stanowiskach administracyjno-biurowych nie rzadziej niż raz na 6 lat,
  • 8  godzin dla pracowników na stanowiskach innych nie rzadziej niż raz na 5 lat,
  • 8  godzin dla pracowników na stanowiskach robotniczych nie rzadziej niż raz na 3 lata,

a na stanowiskach na których są wykonywane prace szczególnie niebezpieczne, nie rzadziej niż raz w roku,

  • 16  godzin dla pracodawców i innych osób kierujących pracownikami nie rzadziej niż raz na 5 lat,
  • 16 godzin dla pracowników inżynieryjno – technicznych nie rzadziej niż raz na 5 lat.

 

Artykuł został utworzony i skonsultowany przez firmę KVADRO- Szkolenia BHP Gdańsk Gdynia Sopot

Ocena Ryzyka Zawodowego Gdańsk.

Kodeks pracy:

 

 

Art.  226.  [Dokumentacja i informacja o ryzyku zawodowym] 

Pracodawca:

1)ocenia i dokumentuje ryzyko zawodowe związane z wykonywaną pracą oraz stosuje niezbędne środki profilaktyczne zmniejszające ryzyko;

2)informuje pracowników o ryzyku zawodowym, które wiąże się z wykonywaną pracą, oraz o zasadach ochrony przed zagrożeniami.

 

 

Podstawowe podstawy prawne dotyczące OR:

 

  1. Przyjęta metoda oceny ryzyka zawodowego według PN-EN-18002 – metoda skali pięciostopniowej

 

  1. USTAWA z dnia 26 czerwca 1974 r.  Kodeks pracy.  /tekst jednolity z 2016 r. Dz.U. 2016 poz. 1666 z późn. zm./.

Art. 226. (173) Pracodawca:

1)   ocenia i dokumentuje ryzyko zawodowe związane z wykonywaną pracą oraz stosuje niezbędne środki profilaktyczne zmniejszające ryzyko,

2)   informuje pracowników o ryzyku zawodowym, które wiąże się z wykonywaną pracą, oraz o zasadach ochrony przed zagrożeniami.

 

  1. ROZPORZĄDZENIA MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ  z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. /tekst jednolity z 2003 r. Dz.U. Nr 169 poz. 1650 z późn. zm. /.

 

  • 39a. (8) 1. Pracodawca ocenia ryzyko zawodowe występujące przy wykonywanych pracach, w szczególności przy doborze wyposażenia stanowisk i miejsc pracy, stosowanych substancji i preparatów chemicznych, biologicznych, rakotwórczych lub mutagennych oraz zmianie organizacji pracy. Podczas oceny ryzyka zawodowego uwzględnia się wszystkie czynniki środowiska pracy występujące przy wykonywanych pracach oraz sposoby wykonywania prac.
  1. Stosowane w następstwie oceny ryzyka zawodowego środki profilaktyczne, metody oraz organizacja pracy powinny:

1)   zapewniać zwiększenie poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;

2)   być zintegrowane z działalnością prowadzoną przez pracodawcę na wszystkich poziomach struktury organizacyjnej zakładu pracy.

  1. Pracodawca prowadzi dokumentację oceny ryzyka zawodowego oraz zastosowanych niezbędnych środków profilaktycznych. Dokument potwierdzający dokonanie oceny ryzyka zawodowego powinien uwzględniać w szczególności:

1)   opis ocenianego stanowiska pracy, w tym wyszczególnienie:

  1. a)  stosowanych maszyn, narzędzi i materiałów,
  2. b)  wykonywanych zadań,
  3. c)   występujących na stanowisku niebezpiecznych, szkodliwych i uciążliwych czynników środowiska pracy,
  4. d)  stosowanych środków ochrony zbiorowej i indywidualnej,
  5. e)   osób pracujących na tym stanowisku;

2)   wyniki przeprowadzonej oceny ryzyka zawodowego dla każdego z czynników środowiska pracy oraz niezbędne środki profilaktyczne zmniejszające ryzyko;

3)   datę przeprowadzonej oceny oraz osoby dokonujące oceny.

 

  1. ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 14 marca 2000 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy ręcznych pracach transportowych oraz innych pracach związanych z wysiłkiem fizycznym. /Dz.U. z 2000 r. Nr 26 poz. 313 z późn. zm./.

 

  • 4. 1. Pracodawca jest obowiązany oceniać ryzyko zawodowe występujące przy ręcznych pracach transportowych, w szczególności biorąc pod uwagę:

1)   masę przemieszczanego przedmiotu, jego rodzaj i położenie środka ciężkości,

2)   warunki środowiska pracy, w tym w szczególności temperaturę i wilgotność powietrza oraz poziom czynników szkodliwych dla zdrowia,

3)   organizację pracy, w tym stosowane sposoby wykonywania pracy,

4)   indywidualne predyspozycje pracownika, takie jak sprawność fizyczna, wiek i stan zdrowia.

  1. Ocena ryzyka, o której mowa w ust. 1, powinna być dokonywana przy organizowaniu ręcznych prac transportowych, a także po każdej zmianie organizacji pracy. Na podstawie oceny ryzyka zawodowego pracodawca jest obowiązany podejmować działania mające na celu usunięcie stwierdzonych zagrożeń.

 

  1. ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ZDROWIA z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki. /Dz.U. z 2005 r. Nr 81 poz. 716 z późn. zm./.

 

  • 5.1. Przed wyborem środka zapobiegawczego pracodawca dokonuje oceny ryzyka zawodowego, na jakie jest lub może być narażony pracownik, uwzględniając w szczególności:

1)   klasyfikację i wykaz szkodliwych czynników biologicznych;

2)   rodzaj, stopień oraz czas trwania narażenia na działanie szkodliwego czynnika biologicznego;

3)   informację na temat:

  1. a)  potencjalnego działania alergizującego lub toksycznego szkodliwego czynnika biologicznego,
  2. b)  choroby, która może wystąpić w następstwie wykonywanej pracy,
  3. c)  stwierdzonej choroby, która ma bezpośredni związek z wykonywaną pracą;

4)   wskazówki organów właściwej inspekcji sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy oraz jednostek służby medycyny pracy.

  1. W zakładach opieki zdrowotnej i zakładach leczniczych dla zwierząt pracodawca uwzględnia ponadto:

1)   informację na temat potencjalnego występowania szkodliwego czynnika biologicznego u pacjenta lub zwierzęcia oraz w materiale i próbkach od nich pobranych;

2)   zagrożenie ze strony szkodliwego czynnika biologicznego, o którym wiadomo, że jest obecny lub którego obecność jest podejrzewana u pacjenta lub u zwierzęcia oraz w materiałach i próbkach od nich pobranych;

3)   ryzyko wynikające z rodzaju pracy.

  • 6.Ocena ryzyka, o której mowa w § 5, powinna być aktualizowana w szczególności w odniesieniu do zmian mających znaczenie dla zdrowia pracowników w miejscu pracy.
  1. ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ZDROWIA z dnia 30 grudnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy związanej z występowaniem w miejscu pracy czynników chemicznych /Dz.U. z 2005 r. Nr 11 poz. 86/.

 

  • 3. 1. W ocenie ryzyka zawodowego pracodawca jest obowiązany uwzględnić:

1)   niebezpieczne właściwości czynnika chemicznego;

2)   otrzymane od dostawcy informacje dotyczące zagrożenia czynnikiem chemicznym oraz zaleceń jego bezpiecznego stosowania, w szczególności zawarte w karcie charakterystyki, o których mowa w odrębnych przepisach;

3)   rodzaj, poziom i czas trwania narażenia;

4)   wartości najwyższych dopuszczalnych stężeń w środowisku pracy, jeżeli zostały ustalone;

5)   wartości dopuszczalnych stężeń w materiale biologicznym, jeżeli zostały ustalone;

6)   efekty działań zapobiegawczych;

7)   wyniki oceny stanu zdrowia pracowników, jeżeli została przeprowadzona;

8)   warunki pracy przy użytkowaniu czynników chemicznych, z uwzględnieniem ilości tych czynników.

  1. Pracodawca jest obowiązany do uzyskania dodatkowej informacji od dostawcy czynnika chemicznego lub z innych dostępnych mu źródeł, jeżeli jest to niezbędne w celu dokonania oceny ryzyka zawodowego.
  2. W tych przypadkach, gdy występuje narażenie na kilka czynników chemicznych, należy ocenić ryzyko stwarzane przez wszystkie czynniki chemiczne łącznie.
  3. Ocena ryzyka zawodowego musi zawierać ocenę także tych rodzajów prac, w czasie których może wystąpić istotny wzrost narażenia, w szczególności:

1)   podczas remontów i napraw urządzeń;

2)   innych działań, które mogą mieć szkodliwy wpływ na bezpieczeństwo lub zdrowie pracowników, także w tych przypadkach, gdy podjęto wszelkie niezbędne środki zapobiegawcze.

  1. Ocenę ryzyka zawodowego sporządza się w formie pisemnej.
  2. Ocenę ryzyka zawodowego pracodawca udostępnia lekarzowi sprawującemu profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikami.

 

  1. ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI I PRACY z dnia 5 sierpnia 2005 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na hałas lub drgania mechaniczne /Dz.U. z 2005 r. Nr 157 poz. 1318/.

 

  • 4. 1. Pracodawca ocenia ryzyko zawodowe związane z narażeniem pracowników na hałas lub drgania mechaniczne, wynikające z cech miejsca pracy oraz ze stosowanych w konkretnych warunkach środków lub procesów pracy, ze szczególnym uwzględnieniem:

1)   poziomu i rodzaju narażenia, włącznie z narażeniem na hałas impulsowy lub drgania mechaniczne przerywane i powtarzające się wstrząsy;

2)   czasu trwania narażenia, w tym czasu pracy w godzinach nadliczbowych, oraz obowiązujących u pracodawcy systemów i rozkładów czasu pracy;

3)   wartości NDN oraz wartości progów działania dla hałasu lub drgań mechanicznych;

4)   skutków dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, w tym należących do grup szczególnego ryzyka;

5)   skutków dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników wynikających z interakcji pomiędzy hałasem i drganiami mechanicznymi;

6)   informacji dotyczących poziomu emisji hałasu lub drgań mechanicznych, dostarczanych przez producenta środków pracy;

7)   istnienia alternatywnych środków pracy, zaprojektowanych do ograniczenia emisji hałasu lub drgań mechanicznych;

8)   informacji uzyskanych w wyniku profilaktycznych badań lekarskich pracowników;

9)   pośrednich skutków dla zdrowia i bezpieczeństwa pracownika, wynikających z interakcji pomiędzy hałasem i sygnałami bezpieczeństwa lub innymi dźwiękami, które pracownik powinien obserwować w celu ograniczenia ryzyka wypadku przy pracy;

10)   skutków dla zdrowia i bezpieczeństwa pracownika, wynikających z interakcji pomiędzy hałasem i substancjami chemicznymi o działaniu szkodliwym na narząd słuchu (substancjami ototoksycznymi), jeżeli umożliwia to stan wiedzy technicznej i medycznej;

11)   dostępności środków ochrony indywidualnej przed hałasem lub drganiami mechanicznymi o odpowiedniej charakterystyce tłumienia;

12)   pośrednich skutków dla zdrowia i bezpieczeństwa pracownika, wynikających z oddziaływań drgań mechanicznych na środki pracy lub miejsce pracy, takich jak zakłócenia stabilności konstrukcji lub złączy, utrudnione operowanie elementami sterowniczymi, nieprawidłowości w odczytach wskazań aparatury kontrolno-pomiarowej;

13)   wpływu niskich temperatur i zwiększonej wilgotności na pracowników narażonych na działanie drgań mechanicznych, a szczególnie drgań miejscowych.

  1. Ocena ryzyka zawodowego, o której mowa w ust. 1, powinna być udokumentowana w sposób przyjęty u danego pracodawcy oraz dokonywana każdorazowo, gdy nastąpiły zmiany warunków wykonywania pracy lub jeśli konieczność weryfikacji wykażą wyniki profilaktycznych badań lekarskich pracowników.

 

Artykuł został utworzony i skonsultowany przez firmę KVADRO- Ocena Ryzyka Zawodowego Gdańsk Gdynia Sopot

Instrukcja bezpieczeństwa pożarowego.

Instrukcja bezpieczeństwa pożarowego jest dokumentem sporządzanym w celu szczegółowego opisania poszczególnych elementów budynku pod względem zabezpieczenia  przeciwpożarowego wraz z metodami przeciwdziałania powstaniu pożaru i sposobów postępowania w przypadku jego wystąpienia.

Obowiązek tworzenia IBP nakłada §6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. nr 109 poz. 719).

Kto jest zobligowany do posiadania instrukcji bezpieczeństwa pożarowego?

Rozporządzenia wymienia, jako zobowiązanych do jej zapewnia i wdrożenia właścicieli , zarządców oraz użytkowników części, stanowiących odrębne strefy pożarowe obiektów przeznaczonych do wykonywania funkcji użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych oraz inwentarskich.
Wymaganiami związanymi z obiektami są:
• występowanie strefy zagrożenia wybuchem;
• kubatura brutto przekraczająca 1000 m3 lub 1500 m3 w przypadku budynków inwentarskich;
• strefa pożarowa obiektu innego niż budynek przekraczająca 1000 m2.

Jaki jest zakres instrukcji bezpieczeństwa pożarowego?

Zakres IBP jest ściśle opisany w § 6.1 rozporządzenia. W dokumencie muszą się znaleźć:
• warunki ochrony przeciwpożarowej, wynikające z przeznaczenia, sposobu użytkowania, prowadzonego procesu technologicznego, magazynowania (składowania) i warunków technicznych obiektu, w tym zagrożenia wybuchem;
• określenie wyposażenia w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice oraz sposoby poddawania ich przeglądom technicznym i czynnościom konserwacyjnym;
• sposoby postępowania na wypadek pożaru i innego zagrożenia;
• sposoby zabezpieczenia prac niebezpiecznych pod względem pożarowym, jeżeli takie prace są przewidywane;
• warunki i organizację ewakuacji ludzi oraz praktyczne sposoby ich sprawdzania;
• sposoby zapoznania użytkowników obiektu, w tym zatrudnionych pracowników, z przepisami przeciwpożarowymi oraz treścią przedmiotowej instrukcji;
• zadania i obowiązki w zakresie ochrony przeciwpożarowej dla osób będących ich stałymi użytkownikami;
• plany obiektów, obejmujące także ich usytuowanie, oraz terenu przyległego (…);
• wskazanie osób lub podmiotów opracowujących instrukcję.
W jakiej formie należy opracować instrukcję bezpieczeństwa pożarowego?
IBP zwykle stanowi odrębny dokument, choć rozporządzenie w określonych przypadkach dopuszcza inne formy :
• dla obiektów produkcyjnych, magazynowych i inwentarskich może stanowić część instrukcji technologiczno-ruchowej;
• dla obiektów znajdujących się na terenach zamkniętych, służących obronności państwa oraz obiektów zlokalizowanych na terenach zakładów karnych i aresztów śledczych może stanowić część planu ochrony lub działań ratowniczych.

Jak przechowywać instrukcję bezpieczeństwa pożarowego?

Obowiązujące przepisy nakazują przechowywać IBP w sposób zapewniający możliwość natychmiastowego jej użycia w przypadku prowadzenia działań ratowniczych.
Czy instrukcja bezpieczeństwa pożarowego powinna być aktualizowana?
Zawarte rozporządzeniu wymagania dotyczące aktualizacji IBP wskazują na konieczność aktualizacji dokumentu nie rzadziej niż co 2 lata, oraz każdorazowo, po zmianie sposobu użytkowania obiektu lub modyfikacji procesu technologicznego w sposób wpływający na bezpieczeństwo pożarowe.

Artykuł został utworzony i skonsultowany przez firmę KVADRO- Instrukcja Bezpieczeństwa Pożarowego Gdańsk Gdynia Sopot

Szkolenie z zakresu pierwszej pomocy.

Niesienie pierwszej pomocy w przypadku zagrożenia zdrowia, czy życia jest obowiązkiem każdego człowieka. Kodeks pracy dotyczący Bezpieczeństwa i Higieny pracy (art. 209 i 224) wskazuje, że w każdym zakładzie wyznaczeni muszą być pracownicy przeszkoleni do udzielenia pierwszej pomocy – ich liczba uzależniona jest od sytuacji zagrożenia możliwych do wystąpienia w danym miejscu. Szkolenia z zakresu udzielania pierwszej pomocy są obowiązkowe, a ich brak grozi karą grzywny nawet do 30 tys. złotych.

Kurs pierwszej pomocy jest skierowany zarówno na umiejętności teoretyczne, jak i praktyczne. Przygotowuje do radzenia sobie w trudnych, często stresujących sytuacjach ratowniczych.
Część teoretyczna wskazuje na działanie pierwszej pomocy w świetle prawa. Uczestnicy kursu uzyskują informację na temat zabezpieczania miejsca wypadku oraz procedur związanych z powiadomieniem odpowiednich służb medycznych.  Ponadto część ta odnosi się do zasad i technik opatrywania ran, złamań, innych urazów: w tym oparzeń termicznych i chemicznych. Uczestnicy kursu uzyskują także wskazówki wobec doboru i wyposażenia apteczek, a także rozmieszczenia ich w zakładzie pracy.

Część praktyczna dzieli się na moduły tematyczne. Są to kolejno: postępowanie podczas wypadku, użycie AED, techniki ratujące życie podczas zadławienia, postępowanie w przypadku ran otwartych i krwotoków. Warsztaty praktycznie powinny umożliwić każdemu uczestnikowi przeprowadzenie ćwiczeń z użyciem fantomów i urządzeń specjalistycznych, pod nadzorem osoby przeprowadzającej szkolenie.

Przepisy w Polsce  nieprecyzyjnie odnoszą się do aktualizacji wiedzy w tym zakresie.  Natomiast Europejska Rada Resuscytacji nakłada obowiązek aktualizacji takiej wiedzy przynajmniej raz na dwa lata. Lista instytucji, które mogą sprawdzić przestrzeganie tych przepisów, jest długa, najczęściej jednak kontrola w tym zakresie następuje ze strony Państwowej Inspekcji Pracy.

Szybko i poprawnie udzielona pierwsza pomoc pozwala zmniejszyć skutki wypadków, ratuje zdrowie, a przypadkach wyjątkowo trudnych życie.

Artykuł został utworzony i skonsultowany przez firmę KVADRO- Instrukcja Bezpieczeństwa Pożarowego Gdańsk Gdynia Sopot

Obowiązki pracodawcy w zakresie bhp

Zgodnie z art. 207 § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy: „pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy.” Dodatkowo, § 2 tego artykułu wskazuje, że „pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki.” Te dwie zasady zostały doprecyzowane w przepisach szczegółowych Kodeksu pracy oraz aktach wykonawczych, m.in. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy i wyznaczają zakres obowiązków pracodawcy w ramach BHP, Ppoż. i Pierwszej Pomocy).

Zakres obowiązków pracodawcy na podstawie przepisów Kodeksu pracy

Najczęściej o przepisach dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy mówi się w kontekście pracowników, a nie pracodawców. Warto jednak wiedzieć, że dużo większy zakres odpowiedzialności spoczywa właśnie na tym drugim i jego obowiązki nie kończą się na problemie zorganizowania szkolenia bhp dla pracowników.

Analizując przepisy Kodeksu pracy należy wyróżnić kilka podstawowych obowiązków. W szczególności pracodawca jest obowiązany:

  • Organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy;
  • Zapewniać przestrzeganie w zakładzie pracy przepisów oraz zasad bhp, wydawać polecenia usunięcia uchybień w tym zakresie i kontrolować wykonanie tych poleceń;
  • Reagować na potrzeby w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy oraz dostosowywać środki podejmowane w celu doskonalenia istniejącego poziomu ochrony zdrowia i życia pracowników, biorąc pod uwagę zmieniające się warunki wykonywania pracy;
  • Uwzględniać ochronę zdrowia młodocianych, pracownic w ciąży lub karmiących dziecko piersią oraz pracowników niepełnosprawnych w ramach podejmowanych działań profilaktycznych;
  • Zapewniać wykonanie nakazów, wystąpień, decyzji i zarządzeń wydawanych przez organy nadzoru nad warunkami pracy.

Te i wiele innych obowiązków pracodawcy zostało uregulowane w przepisach Kodeksu pracy – m.in. w art. 207, art. 2071, art. 2091. Ustawodawca podkreślił również, jak istotna jest w tym zakresie rola informacji, edukowania pracowników (chociażby w ramach szkoleń BHP, Ppoż. i Pierwszej Pomocy).

 

Artykuł został utworzony i skonsultowany przez firmę KVADRO- Kurs Pierwszej Pomocy Gdańsk Gdynia Sopot